Va’ det Kristoffer ‘an hette ? Nils ?, Ole ? Nei. Du kan bare gje opp. Du kom ‘ikje på det. Ittenavne då ? Æ erindre at det hadde tri stavelser og at det va’ et ganske almindelig navn. Sørensen kanskje ? Nei. Ikje Torgersen heller. Du huske det rett og slett ikje. Du kan bare gje opp. Det ‘e forstemmanes. Håve ditt e’ ‘kje lenger sånn at du kan trekka ud den rektiga skoffå og finna det du har brug for på et blonk.

Gundersen va’ ude for sånn ein opplevelse i denne ugå. Han traff en gammale skulekamerat. Samen gjekk de tur rondt kaien og snakte om gode gamle dar. I samtalens løb kom skulekameraten inn på et emne så va så vidt interessant at Gundersen, då ‘an kom hjem, tog det opp med kånå.

Du må hørra dette, sa ‘an. - Eg traff han ...åh, ka e’ det nå ‘an heide. Hjelp meg nå. Du veid kem eg meine. Kånå visste ikkje kem ‘an meinte. Koss sko hu veda det. - Han med det stria håre, sa Gundersen. - Du veid han så bur i Steingadå. Du kjenn’an så godt.

Stridt hår i Steingadå? Fru Gundersen såg tenksomme ud. - E det Svendsen du meine. Han så blei enkemann og gifta seg omigjen med hu’.. ..ja den så nå konne komme på ka hu heide. Men vannari det. Ka va’ det han fortalde? - Kem? - Svendsen i Steingadå vel. - Han heid’ikje Svendsen. Navne begynne på F. - Fredriksen, foreslo fru Gundersen. - Kan skjynna han heid’ikje Fredriksen. Gundersen lokte auene og rynkte paen. Så gale e’ det vel ikje blitt at eg ikje sko huska navne på ein gammale skulekamerat.

Ikkje bry deg med det, sa fru Gundersen. La meg heller få hørra ka ‘an fortalde. Same ka ‘an heide. - Det begynne på F. Gundersen enst’ikje kånå. Ka va den neste bokstaven då? I tankane tog ‘an alfabete for seg. Den framgangsmåten hadde hjolp’an før. - Fa, Fe, Fi, Fo, Fy, Fu. Stort flærne kombinasjoner fantes ikje. Gundersen beid seg fast i Fi. Konne det vera Fiskå? Nei, ikje Fiskå. Det va ‘an sikker på. Finnestad då? Det holdt ikkje det heller, men der va någe kjent med sluttbokstaven D.

Hvis eg nå godtar at sluttbokstaven e D, tenkt’an og forudsatte at forstavelsen Fi e’ korrekte, då gjelle det bara å finna ud resten av bokstavane. Han gjekk ud i entreen og henta telefonkatalogen. - Fidjeland, lest’an. - Finnesand, Finnstad. Adle begynte på Fi og endte med D, men ingen av navnå konne førast tebage te han med det stria håre i Steingadå. Gundersen slengde telefonkatalogen fra seg..

Gje deg nå, sa kånå. Det betyr vel ikje all verden ka denne fyren heide. Fortell heller ka ‘an sa. Gundersen reiste seg halvt i sinne. - Her kjemp’eg den gode strid mod ein framskreden åreforkalkning, og så sidde du der og anbefale meg at eg skal gje meg. Gjørr ka du vil, sa kånå, men nå går eg ud og gjørr middagen istand.

Fu, tenkte Gundersen. - Fu, og så sluttbokstaven D. Va’ det Fuglestad han hette mon. Nei, han Per Per hadd’ikje det ittenavne, men Per hett’an. Det va’ ennå någe at han hadde fått tag i fornavne.

Middagen va’ så vanligt goe, men Gundersen la meste ikje merke te ka ‘an spiste. Fa, Fe, Fi, Fj. morrde det inne i håve på ‘an. Fo, sa det. Fosse kanskje? Men Fosse hadd’ikje D i enden, så det holdt ikje det heller. Eg får bare gje opp tenkt’an. - Åreforkalkingå får heller gå sin gang og nå begynn’eg desuden å ble syvnige. Han takkte for maden og gjekk inn og la seg i sofaen, og litt itte hørte kånå det fysta snorke. - Felt så fort han sovna idag, tenkt’u. - Han må vera øveanstrengde.

Plutselig sto Gundersen ude på kjøkkengolve. Per Fjelstad, sa ‘an høgt og triomferanes. Se om eg ikje gredde det. Ka e’ det med han Fjelstad ? sa kånå.. - Per Fjelstad, gjentog Gundersen. Det va han eg traff i forremiddag og det va’ han så fortelde ...eh....eh.... - Ja, sa kånå interressert, - Ka va’ det han fortelde.?.... Nei det har eg glømt. Gundersen rusla inn te sofaen igjen. - Du ska ‘kje venta at eg ska gå rondt å huska alslags heller, men Per Fjelstad hett’an. Det e’ bombesikkert.

Ajax